devil's trill*

[NOTE : บล็อกคราวนี้ก็จะเริ่มเข้าเรื่อง "การทรมานในยุโรป" ครับ
ข้อมูลอาจจะมีผิดพลาดไปบ้าง เช่นเรื่องยุคต่างๆ
ถ้าเห็นข้อผิดพลาดก็บอกกันนะครับ จะได้กลับมาแก้อีกที]

การทรมาน ในภาษาอังกฤษใช้คำว่า Torture
(ท้อร์ - เช่อะตัว ร์ ยกลิ้นให้แตะเพดานปาก
ตัว tureออกเสียงเหมือนเวลาหมั่นใส้ใครแล้วพูดว่า เชอะ!! น่ะครับ แต่ลงเสียงต่ำเป็น เช่อะ
ห้ามอ่าน ทอ~~ เจ้อ~~ เด็ดขาด)
สาเหตของการทรมานนั้นก็มีหลายอย่าง
อาจจะทำกับผู้ต้องหาให้ยอมรับสารภาพความผิด
หรือประชาชน(ชั้นต่ำ)ที่แสดงอาการดูหมิ่นเบื้องสูง
และในยุคหนึ่งมีการทรมานกับพวกนอกรีตหรือพวกแม่มดด้วย

การทรมานหลากหลายรูปแบบถูกใช้มากในยุคกลาง(เริ่มประมาณศตวรรษที่ 15)
เรื่อยไปจนถึงสมัยศตวรรษที่ 18
แต่อันที่จริงแล้ว การตัดสินคดีความโดยการทรมานนั้นมีมาตั้งแต่ช่วงศตวรรษที่ 12
หลายประเทศในยุโรปถือว่าการทรมานคนเป็นเรื่องปกติและถูกต้องตามกฏหมาย

เครื่องมือที่ใช้ในการทรมานก็มีมากมายหลายรูปแบบเช่นกัน
ที่รู้จักกันดีคือ สาวพรหมจรรย์เหล็ก(Iron Maiden)

ซึ่งมีรูปร่างเป็นโลงเหล็กแนวตั้งขนาดพอดีกับร่างมนุษย์ มีประตูเปิดปิดด้านหน้า
ภายในเป็นเหล็กแหลมยาวทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
เมื่อจัดการฉุดกระชากลากถูผู้ต้องหาเข้าไปในนั้นและปิดประตู(หรือฝานั่นแหละ)
เหล็กแหลมที่อยู่ข้างในก็จะทิ่มแทงผู้ต้องหาโชคร้ายผู้นั้นจนพรุนไปหมดทั้งตัว
(จากที่เห็นในรูปมีเหล็กแค่ท่อนบน
เพราะ...ท่อนล่างของมนุษย์มีพื้นที่น้อย คนทำขี้เกียจทำ
แบบว่าเปอร์เซ็นต์ที่จะโดนมันน้อยครับ แต่ท่อนบนนี่ชัวร์ๆ)

อีกอย่างก็คือ...แม่สาวพรหมจรรย์เหล็กนี่ไม่ใช่โลงทึบ
แต่ตรงฐานข้างล่างนั้นมีช่องเล็กๆเจาะเอาไว้?
ก็เพื่อที่จะให้เลือดของคนที่ถูกส่งเข้าไปอยู่ในนั้นไหลออกมาตามช่องนี้ไงล่ะครับ
คนที่เป็น Torturer (จะเรียกภาษาไทยว่าไงดีอ่ะ? คิดศัพท์ไม่ออกจริงๆขอโทษด้วยครับ)
ถ้าเป็นพวกโรคจิตก็คงสะใจน่าดู
มีเลือดไหลจ๊อกๆออกมาจากแม่สาวพรหมจรรย์นี่ท่วมทะลัก
(แต่ถ้าเป็นแบบทึบๆ ให้เลือดมันขังอยู่ในนั้น
พอเปิดประตูออกมาแล้วเลือดกระจายแบบในเรื่องชาแมนก็สวยไปอีกแบบ)

ถ้าคิดไม่ออกลองนึกถึงฉากนึงในหนังแผ่นเรื่อง "ขังหญิง" นะครับ
(บางคน...อาจจะส่วนใหญ่เลยอ่ะ ไม่เคยดู ก็หนังแผ่นหนิเนาะ= =")
ตอนที่ผู้หญิงคนนึงวิ่งหนีมาเจอกับดัก
แล้วแผ่นไม้ที่มีหนามเหล็กติดเอาไว้ก็เหวี่ยงมาเสียบหล่อนตายคาที่พอดีอ่ะครับ

แต่ว่า...โอกาสที่จะใช้เครื่องทรมานชนิดนี้ก็ไม่ได้พร่ำเพรื่อหรอกนะ
นักโทษหรือผู้ต้องหาส่วนใหญ่ที่ส่งมาให้ถูกทรมานด้วยแม่สาวพรหมจรรย์นี่
ส่วนใหญ่จะช็อกตายซะก่อน
เรียกว่าตั้งแต่ได้เห็นของจริงก็กลัวจนหัวใจวายตายไปเลยน่ะครับ

อันนี้ไม่ค่อยมีอะไรมาก ส่วนใหญ่รู้จักกันดีอยู่แล้ว
อันต่อไปที่จะเอาลงคืออันนี้ครับ

มันคืออะไร? ให้เดาน่ะ ^^
(เชื่อ 100% ว่าต้องมีคนเดาถูก บางคนอาจเคยเห็นแล้วก็ได้)

[PS. วันนี้แม่พาไปร้านการ์ตูน (แต่ไม่มี Y ขาย อดซื้อเลิฟเลส = =")
ซื้อ KC (ที่ปกติไม่เคยซื้อ แต่วันนี้แม่ออกตังค์ให้เลยซื้อ)
เคียวเล่ม 11 (ที่มันโคตรจะเก่า แต่ผมยังไม่มีหนิ...)
แล้วก็นิตยสารโอตาคุให้ริว รูปริวอยู่ข้างหัวข้อเลยว่ะครับ ^^

ขึ้นรถพ่อกลับ พ่อลงไปเติมน้ำมัน
ผมก็เอา KC ขึ้นมานั่งอ่าน พอถึงหน้าที่น้องวาซาบิก้มหัวคำนับยุนยุนแล้วพูดว่า
"ขอบคุณมากครับ" (ขนลุกว่ะ = =")
ซึ้ง...จริงๆนะ น้ำตาซึม
พ่อขึ้นรถมางง ลูกกูเป็นอะไรไปน่ะ!?
ผม : ก็...ก็...มันซึ้งอ่ะพ่อ นี่ไงๆๆๆ (เอา KC ให้พ่อดูพร้อมทั้งชี้ๆๆ)
พ่อ : เอ่อ...มึงเป็นอะไรของมึงวะ?

กลับบ้านมารีบพุ่งเข้าห้องน้ำ
คือผมชอบเข้าไปอ่านหนังสือในห้องน้ำครับ มันเงียบไม่มีใครรบกวน พื้นก็เย็นดี กลิ้งได้
เวลาร้อนก็ตักน้ำราดหัวแม่งเลย ^^(ร้อนดีนัก...)
เอาเคียวเล่ม 11 (ซึ่งกระดาษมันเหลืองไปแล้ว)ขึ้นมาอ่าน

เจอตอนพิเศษชื่อมังกรฟ้า(ยังกะหนังจีนแน่ะ ฟ้อนท์จีนชัดๆ) ยุกกี้โคตรเท่ ^^
(/me นึกถึงรูปยุกกี้ตัวจริงที่เคยเห็น
/me สลัดความคิดนั้นทิ้ง)
สองสามหน้าแรก อ๋อ...มันต้องเป็นเรื่องผู้หญิงที่ให้ดาบยุกกี้แหง(เคยอ่านประวัติตัวละคร)
อ่านด้วยความ...อยากรู้ว่าผู้หญิงที่ยุกกี้ชอบเป็นแบบไหน?
แต่พออ่านไปเรื่อยๆ เฮ้ย!! เศร้าว่ะ
อ่านภาคต้นจบ น้ำตาเริ่มซึม ฮึกๆ(ก็รู้ชะตาผู้หญิงคนนี้ไง มันเป็นสูตรสำเร็จอ่ะ
แต่ตอนยุกกี้ชกพี่ชาย สะใจชิบเป๋ง พี่น้องต้องทะเลาะกันสิ ไม่งั้นจะเป็นพี่น้องได้ไง555+)

พอใกล้จะจบ
น้ำตาไหลพรากๆ ฮึกๆ ฮือๆๆๆ ยุกกี้ลูกพ่อ...ทำไมอดีตช่างรันทดเช่นนี้
อ่านจบด้วยความเศร้าสุดๆ นั่งร้องไห้คาห้องน้ำ(ข้างบ้านมันคงนึกว่าผี)
ปรากฏว่า...เสียงสวรรค์ก็อาม่าก็ตะโกนขึ้นมา
"เพื่อนโทรมา(โว้ย)"
ผมก็เช็ดๆๆน้ำตาแล้วเดินขึ้นไปรับโทรศัพท์(ริวโทรมาครับ)
พยายามปรับมู้ดให้นอร์มอลแล้วนะ แต่เสียงมันไม่ไปอ่ะ

ผม : ฮ...ฮัล...โหล...~~
ริว : ฮัลโหลเป็นไรอ่ะ นอนอยู่เหรอ?
ผม : ก็...ก็...ก็...มัน...มัน... ฮึกๆ

แค่นั้นแหละ แล้วก็ร้องไห้ใส่โทรศัพท์เลย ยิ่งพูดยิ่งร้องหนัก
น่าอายจังเนาะ แต่ก็อ่ะนะ =="

ครั้งที่4 ที่อ่านการ์ตูนคอมมิคแล้วร้องไห้เป็นเรื่องเป็นราว
(ตอนครอบครัวทามาโฮเมะโดนฆ่า - ตอนทั่นเคนตาย - ตอนทาทาระตาย)
แต่ที่แบบน้ำตาซึมๆนี่นับไม่ถ้วน ^^

สรุป : ยุกกี้เมื่อยี่สิบปีที่แล้วดูแมนกว่าปัจจุบันซะอีก
แล้วถามจริงเหอะ...ใช้ครีมหน้าเด้งยี่ห้ออะไรน่ะ?
ทำไมยิ่งแก่ยิ่งดูหน้าเด็ก(ยี่สิบปีแล้วนะ...ยังหล่อแจ่มเหมือนเดิม แต่เคะมากขึ้น ^^)

สรุป2 : ผมบ่นเรื่องตัวเองยาวกว่าเรื่องที่ตั้งใจจะเขียน ต้องขอโทษมากๆนะครับ]