*[THE END OF TORTURE]
posted on 14 May 2005 21:37 by yvesnoir in torture
เรื่องการทรมานในยุโรปนั้น ผมคิดว่าน่าจะให้มันจบได้แล้ว(รึเปล่า?)
เพราะหลักๆก็แนะนำไปหมดแล้วครับ
ที่เหลือเป็นเครื่องทรมานแบบไม่มีอะไรเลย เขียนไปก็ไม่สนุก
คิดว่าคงจะเหลือเรื่องการประหารชีวิตแบบยุโรป
เป็นการประหารที่ค่อนข้างโหด+ทรมานอยู่เหมือนกัน
เครื่องทรมานที่เคยนำเสนอไปบางอย่างนั้น ผมบอกว่ามันทำให้นักโทษตาย
แต่มันไม่ใช่วิธีประหารนะ แค่ทำให้ตายเฉยๆ
เครื่องประหารของจริงต้องพวกกิโยตินอะไรประมาณนั้น
จริงๆผมไม่ได้คิดว่าจะมาทำบล็อกเรื่องนี้เลยครับ
แต่...มาทำได้ไงก็ไม่รู้อ่ะ
คิดว่าจะเอาเรื่องเลือดสาดๆ คอนเซ็ปท์คือ เลือดกลายเป็นว่ามาลงที่เรื่องนี้ซะได้
(เรื่องที่แทบจะไม่มีเลือดเลย คิดไปได้ไงเนี่ย?)
ยังไงก็ต้องขอขอบคุณผู้ที่ติดตามอ่านมากๆ
ถ้ายังไงก็ติดตามเรื่องการประหาร(ฆ่า)ต่อไปด้วยนะครับ ^^
เอ่อ...วันนี้ผมไม่ได้เตรียมอะไรมาเขียนเลย เอาฟิคไปก่อนแล้วกัน อ่านให้สนุกนะครับ
(คำเตือน : คนขวัญอ่อนไม่ควรอ่านก่อนนอน)
1st Blood : TESTAMENT
พันธสัญญาเลือด
เธอสามารถทำอะไรก็ได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้
ขอเพียงเธอสัญญา...ว่าเธอยินยอมจะมอบโลหิตของร่างไร้วิญญาณนั้นให้แก่ฉัน
เธอจะทำอะไรก็ได้...ทุกอย่างบนโลกใบนี้สุดแล้วแต่เธอ
แต่ว่า...ฉันลืมบอกเธอไปนะ ว่าฉันเองก็สามารถที่จะกลืนกินเธอได้เช่นกัน
ในยามราตรีที่มืดมิด คืนเดือนมืด...ไร้เงาดวงจันทร์ มีเพียงดวงดาราทอประกายอยู่บนท้องฟ้าสีดำ เด็กสาวในชุดนักเรียนม.ปลายชันตัวขึ้นมองฟากฟ้าผ่านช่องหน้าต่างแคบๆเบื้องหน้าตนอย่างยากเย็น เธออยู่ในที่มืดมิดเสียยิ่งกว่าสีของท้องฟ้า มืดจนมองไม่เห็นสิ่งใด...แม้กระทั่งตัวเอง
เด็กสาวเอื้อมมือขึ้นเกาะขอบหน้าต่างไว้ พยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน เธอหายใจหอบไม่เป็นจังหวะ หัวใจเต้นรัวแรงราวกับจะหลุดออกมานอกร่างกาย เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้าขาวสวยที่บัดนี้เปรอะเปื้อนด้วยคราบแห้งกรัง
เธอยิ้ม เมื่อเท้าทั้งสองแตะพื้น มือของเธอยังเกาะขอบหน้าต่างไว้อย่างแน่นหนาราวกับว่ามันเป็นฟางเส้นสุดท้าย เด็กสาวยืดตัวขึ้น เริ่มก้าวขาออกทีละก้าว...ทีละก้าว เสียงหอบหายใจหนักขึ้นเรื่อยๆ เหนื่อย...เจ็บ... เด็กสาวกุมท้องของตัวเอง หลับตาแน่นเพื่อระงับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น
เธอรู้สึกได้ถึงความเย็นวาบในช่องท้อง...ท่าทางตับจะแตก
ช...ช่วย...ฉัน...!! เด็กสาวตะโกนขอความช่วยเหลือทันทีที่รวบรวมเรี่ยวแรงได้ แต่แล้วเธอก็ชะงักทั้งที่ยังพูดไม่จบประโยค
เธอหยุดยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าแสดงความตกใจอย่างที่สุด...มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
เด็กสาวเคลื่อนที่ไม่ได้ เธอไม่สามารถบังคับขาของตัวเองให้ก้าวไปได้อีกแม้เพียงก้าวเดียว แล้ว...เธอก็ค่อยๆเลื่อนไหลลงจากขาของตัวเอง หน้าผากกระแทกพื้นอย่างแรง เลือดสีแดงเข้มไหลออกมาช้าๆ
แม้ความตกใจจะมีมากกว่า แต่เสี้ยววินาทีหลังจากนั้น ความเจ็บปวดก็แล่นปรี่ขึ้นมาจากบริเวณท่อนล่าง เด็กสาวกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
ม่ายยยยยยย~~ ขา...ขา...ขาของช้านนนนนนนนน
มือคลำสะเปะสะปะไปตรงส่วนที่เคยเป็นท่อนขาของตัวเอง แต่กลับต้องพบกับความว่างเปล่า
ชั้นอุตส่าห์ไว้ชีวิตเธอนะ... เสียงแหลมสูงของเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันดังขึ้นอย่างไม่พอใจจากข้างหลัง เด็กสาวที่นั่งกองอยู่กับพื้นคลานไปยังต้นเสียงนั้นอย่างน่าสมเพช ขาของเธอโดนตัดด้วยอะไรบางอย่างขาดสะบั้นตั้งแต่เหนือเข่า กระโปรงนักเรียนลายสก็อตเริ่มชุ่มเลือด
อะ...ไม่...ไว้ชีวิตฉันเถอะ อย่านะ...อย่าฆ่า...ชั้น เด็กสาวร้องวิงวอนขอชีวิตกับความมืดที่เธอเองก็มองไม่เห็น เธอคลานเข้าใกล้เงามืดนั้น แผลจากขาที่ถูกตัดขาดสีครูดไปกับพื้นกระเบื้องแตกๆ เศษกระเบื้องชิ้นเล็กๆร่วมสิบชิ้นตำเข้าไปในแผล เลือดไหลออกมาเปรอะพื้นเป็นแนวยาว เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว หากแต่ความเจ็บปวดตรงช่วงขานั้นก็ยังคงแล่นไปทั่วร่าง เด็กสาวร้องไห้กับความเจ็บปวดนั้น หัวเริ่มมึนเพราะเสียเลือดมาก
อย่า...อย่า...ฆ่า...ชั้น เราเป็นเพื่อนกันนะ...ไม่ใช่เหรอ? เธอร้องขึ้นอีกครั้งเมื่อคลานมาคว้าเอาขาของใครคนหนึ่งได้
อีนังสวะ!! เสียงแหลมเสียงเดิมตวาด ขาเหวี่ยงไปปะทะกับใบหน้าของเด็กสาวที่ไร้ทางสู้อย่างแรง เธอกระเด็นไปนอนฟุบร้องโอดโอยอยู่กับพื้นไม่ห่างไปจากนั้นมากนัก
เจ้าของเสียงแหลมนั้นเดินเข้าใกล้เด็กสาวที่กำลังพ่นเลือดออกจากปาก มือจับเอาผมยาวสลวยของเธอดึงขึ้น เด็กสาวร้องไห้ด้วยความเจ็บ น้ำตาพร่างพรูเต็มหน้า แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ยังคงดึงผมกระจุกนั้นของเธอขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งส่วนขาที่ถูกตัดไปของเด็กสาวโชคร้ายผู้นั้นลอยเหนือพื้น
อ๊ากกกกก~~ เจ็บบบบบบบบบ ปล่อย...ปล่อย แค่กๆ เธอยังคงกรีดร้องอย่างขวัญเสียในขณะที่เลือดจำนวนมากทะลักออกมาจากปากเพราะถูกซ้อมที่บริเวณท้องก่อนหน้านี้
มือนั้นไม่ปล่อย แต่จับเด็กสาวกระแทกลงกับพื้น จงใจให้แผลที่ส่วนขานั้นโดนกระเบื้องที่แตกอยู่บนพื้นทิ่มตำ แล้วกระชากผมขึ้นมาใหม่...กระแทกลงไปอีกรอบ ทำซ้ำๆกันแบบนี้ติดต่อกัน เด็กสาวกรีดร้องจนกระทั่งไม่มีเสียงแม้แต่จะพูดออกมาอีกแม้ซักคำ ครั้งที่สิบแปดของการถูกกระแทก เธอทำได้เพียงร้องไห้...ร้องไห้...และร้องไห้...
ฮะฮะฮะ ชั้นไม่อยากจะฆ่าเธอหรอกนะ ถ้าเธอตายไปมันก็ไม่สนุกนะสิ เป็นไงมั่งล่ะ? คนกระทำพูดน้ำเสียงร่าเริงราวกับไม่รู้ว่าคนข้างหน้ากำลังจะหมดลมหายใจ ไม่ตอบเรอะ? ได้...
เจ้าของเสียงนั้นปล่อยมือออกจากผมของเด็กสาว ร่างของเธอหล่นลงกระแทกพื้นอีกครั้ง มันคงสิ้นสุดแล้วสินะ...
ยัง...ยังหรอก ยังไม่จบแค่นี้ ก็ฉันยังไม่สะใจเลยนี่นา ฮะฮะฮะ เสียงระรื่นกล่าวขึ้นราวกับจะรู้ใจ คนพูดยืนเฉย แต่เด็กสาวที่กองอยู่บนพื้นถูกอะไรซักอย่างคว้าเส้นผมแล้วกระชากออกอย่างแรง
ม่ายยยยยยย~~
กระจุกผม...รวมถึงส่วนหนึ่งของหนังศีรษะตกลงกับพื้น เลือดไหลอาบใบหน้า
แต่มันยังไม่หยุดแค่นั้น ผมส่วนที่เหลือของเธอถูกดึงขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่ด้วยมือของเจ้าของน้ำเสียงแหลมชวนขนลุกนั้น ทว่า...เป็นสิ่งที่ว่างเปล่าราวอากาศธาตุ มันดึงผมของเธอจนร่างลอยขึ้นสูงถึงเพดาน
อา...นี่มันเพิ่งจะเริ่ม... เสียงนั้นพูดอย่างพอใจ เด็กสาวที่ลอยอยู่บนเพดานไร้เรี่ยวแรง เธอเหนื่อย...แม้กระทั่งการหายใจเบาๆครั้งหนึ่งยังสร้างความเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย
ผัวะ!!
เหมือนมีแรงมหาศาลอัดเข้าจากข้างหลัง กระดูกสันหลังของเด็กสาวหักทันที เลือดสีแดงเข้มราวกับเป็นเลือดทั้งร่างกระฉูดออกจากปากไหลลงสู่พื้น
เป็นเพราะถูกดึงผม ทำให้เธอไม่สามารถก้มหน้าลงมองด้านล่างได้ แต่ด้วยความรู้สึกกับร่างกายที่เป็นของเธอ ตรงส่วนหน้าท้องนั้นเจ็บปวดอย่างที่สุด พอๆกับช่วงขาในตอนแรก
อะ...อา...~~ เธอพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ครวญครางอยู่ในลำคอ
ผัวะ!! ผัวะ!! ผัวะ!!
เสียงน่าสะพรึงกลัวนั้นดังขึ้นอีกหลายครั้ง แรงมหาศาลถูกอัดเข้ากับร่างปวกเปียกบนอากาศ เธอกระอักเลือดออกมาอีกหลายกองใหญ่ๆ เลือดจากส่วนขาก็ยังไม่หยุด เลือดสีแดงเป็นสายไหลลงมาจากร่างของเธอเหมือนน้ำตก
และแล้ว...ความว่างเปล่านั้นก็ปล่อยเธอซะดื้อๆ ใบหน้าเป็นส่วนที่ลงสู่พื้นอย่างแรก แต่...
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก~~ เด็กสาวร้องออกมาอีกครั้งด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่ยังเหลืออยู่
เป็นไงมั่งล่ะ? เสียงแหลมสูงนั้นใกล้เข้ามา ในความมืด...เธอกำลังยิ้มกริ่มในขณะที่มือเล็กๆนั้นเชยคางเด็กสาวที่บัดนี้มีแต่เลือดเต็มตัวขึ้นมาสบตา หากทว่า...ดวงตาของเด็กสาวผู้นั้น ถูกเศษกระเบื้องสองชิ้นทิ่มเข้าตรงส่วนของตาดำพอดิบพอดี ราวกับว่ามีใครจงใจใหเป็นเช่นนั้น
เศษกระเบื้องชิ้นใหญ่ที่แตกเป็นรูปสามเหลี่ยมสองชิ้นปักอยู่ตรงลูกตาของเธอทั้งสองข้างอย่างน่าสยดสยอง เลือดไหลออกมาจากดวงตาผสมปนเปกับน้ำตาที่ยังคงไหลอยู่ ความเจ็บปวดจากทั้งร่างกายที่มิอาจพรรณนาได้...
ชั้นจะช่วยเธอนะ เจ้าของเสียงแหลมนั้นดัดเสียงให้อ่อนหวานน่ารัก แต่คงเจ็บหน่อย...
ฉัวะ!!
เด็กสาวกรีดร้องดังลั่น เมื่อมือนั้นกระชากเอาเศษกระเบื้องที่ตำตาเธออยู่ออก เพราะสิ่งที่ถูกดึงออกมิใช่เพียงกระเบื้อง...หากแต่ดวงตาที่ถูกกระเบื้องสองชิ้นนั้นแทงทะลุจนมิดของเธอก็ถูกดึงออกพร้อมกันไปด้วย
เลือดสาดกระจาย ใบหน้าของผู้กระทำเลอะคราบเลือดเป็นฝอย แต่เธอก็ยังคงยิ้ม...ยิ้ม...และเลียเลือดรอบปากออก
ว้า...แย่แฮะ งั้นเธอก็ไม่มีตาเอาไว้ดูแล้วน่ะสิ เสียดายเนอะ มีคนคนนึงเคยบอกว่าตาเธอสวยด้วยล่ะ ถ้าชั้นเอาตาคู่นี้ของเธอไปให้คนคนนั้นดูอีกที เค้าจะบอกว่าตาเธอยังสวยอยู่มั้ยน้า~~? คนพูดพูดพลางแกะเอาดวงตาคู่นั้นออกจากเศษกระเบื้องรูปสามเหลี่ยมแล้วเอามาโยนเล่น
เด็กสาวผู้ไร้ดวงตานอนกองอยู่กับพื้นที่เดิม ไร้เสียงพูด...หากแต่ยังคงมีลมหายใจ
น่าเสียดายอีกอย่างที่เธอยังไม่ได้เห็นเลยว่าสารรูปตัวเองตอนนี้เป็นยังไง เจ้าของเสียงนั้นพูดไปหัวเราะไป แต่ไม่เป็นไรนะ ถ้าอยากรู้ ร่างกายเธอก็คงพอ...
ว่าแล้ว เด็กสาวไร้ดวงตาผู้นั้นก็ถูกกระชากให้ลุกขึ้นนั่งพิงกำแพง เสียงหัวเราะแหลมเล็กน่าขนลุกดังขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่ง เธอยังไม่ตาย...แต่ลมหายใจรวยรินเต็มทน ความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตน่าจะทำให้เธอสลบรอความตาย แต่ไม่...เธอไม่...แม้แต่จะสลบ เธอยังคงรับรู้ความเจ็บปวดทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
เด็กสาวรู้สึกเจ็บบริเวณท้องอีกครั้ง เจ็บ และเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ เธอบิดเร่าๆร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ถูกตบจนเลือดกบปาก
เงียบ!! ชั้นกำลังจะทำให้เธอดูว่าร่างกายเธอตอนนี้น่ะ... ฮิฮิฮิ
ครืด...ครืดดดดดดด~~
เสียงอะไรบางอย่างถูกสาวออกมา เด็กสาวเจ็บแสบหน้าท้องจนแทบทนไม่ไหว เธอดิ้นพราดอยู่กับพื้น แต่...มือนั้นก็ไม่หยุด เธอรู้สึกได้ถึงบางสิ่งในร่างของตัวเองที่กำลังถูกดึงออกไป สิ่งนั้นกระทบกับหน้าท้องที่ถูกแหวะออกเป็นทางยาว สีกันจนเลือดออกท่วม แต่เธอก็ยังไม่ตาย...ได้เพียงทนรับความเจ็บปวดนี้ต่อไป
ลำไส้ของเธอ...ถูกดึงออกช้าๆ การกระแทกจากอะไรบางอย่างที่เหมือนจะว่างเปล่านั้นดันให้ส่วนลำไส้ของเธอทะลุออกมานอกร่างกายตั้งแต่เมื่อครู่นี้ หากแต่ด้วยความมืด...เธอไม่เห็นสิ่งใด
ฮ่าฮ่าฮ่า เป็นไงมั่งล่ะ!! คึคึคึ อีนังเศษสวะเอ๊ยยยย~~ เสียงนั้นดังขึ้นในเวลาที่เด็กสาวรู้สึกว่าอะไรบางอย่างในร่างของเธอที่ถูกดึงออกไปนั้นหยุดชะงักลง ยัง...ยังไม่พอ...
ว่าแล้ว มือนั้นก็กระชากลำไส้ของเด็กสาวขาดสะบั้นออกมานอกร่าง เจ้าของเครื่องในส่วนนั้นกระตุกตามแรง...
ฮิฮิฮิ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า~~ เสียงหัวเราะดังสนั่น กระทบกำแพงแล้วสะท้อนไปมาอยู่ตรงนั้น เจ้าของเสียงหัวเราะลากเอาลำไส้ที่อยู่ในมือนั้นเหวี่ยงเล่นไปทั่ว ก่อนที่จะเอามันไปคล้องคอผู้ที่เคยเป็นเจ้าของ
เธอตายแล้ว... แม้กระทั่งลมหายใจสุดท้ายของเธอก็ยังคงสร้างความเจ็บปวดไปทั่วร่างกายไม่สร่างซา เด็กสาวคนนั้นตายในสภาพนั่งพิงกำแพง ขาทั้งสองข้างขาดสะบั้น เศษกระเบื้องใหญ่เล็กตำอยู่ในแผลนั้นอย่างน่าสยดสยอง ดวงตาที่ถูกควักออกมานั้นกลิ้งอยู่ข้างๆตัว กระดูกสันหลังหักเป็นท่อนในขณะที่กระดูกส่วนอื่นแตกละเอียดเพราะแรงกระแทก ส่วนท้องเป็นรูโบ๋เพราะลำไส้ถูกดึงออกมา และหากที่นี่มีแสงสว่าง...
เลือดเหนียวหนืดสีแดงเข้มที่ถูกละเลงทั่วพื้นและกำแพงราวกับจิตรกรรมฝาผนังอันงดงาม
ตายแล้วเหรอเนี่ย นังนี่ไม่ทนไม้ทนมือเลยแฮะ เจ้าของเสียงบ่น แล้วเธอไม่สนใจอะไรอีก มองศพที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นเมื่อครู่ด้วยสายตาว่างเปล่า มือคว้าเอาดอกไม้ที่แห้งเหี่ยวจนไม่เหลือเค้าในแจกันที่ไม่มีน้ำเพียงซักหยด ตรงเข้าหาร่างไร้วิญญาณนั้นช้าๆ
ให้ตายเถอะ!! ตัวก็โต แต่เลือดมีอยู่นิดเดียวเอง ช่างเถอะ...แค่นี้เจ้านายก็คงพอใจล่ะมั้ง ขอบคุณชั้นซะด้วยนะ ที่ให้เธอตายอย่างสบายกว่ารายอื่นๆน่ะ อ๊ะ!! ไม่สิ ชั้นต้องเคารพคนตายสินะ...เจ้านายสอนเอาไว้ คนพูดพูดยาวอยู่คนเดียว เมื่อเห็นว่าไม่มีคำตอบใดๆ เธอก็ยัดเอาดอกไม้แห้งกรอบนั้นเข้าไปในรูกลมโบ๋ตรงช่องท้องของศพที่อยู่ตรงหน้า
ดอกไม้หน้าศพเธอไง ลาก่อนนังสวะ อา...ไม่สินะ...ชั้นต้องเคารพคนตาย เธอพูดด้วยเสียงแหลมสูงที่ฟังออกว่าไม่มีความจริงใจแม้แต่นิดเดียว ...คุรามะ คาโยโกะ
สาวน้อยที่เพิ่งฆ่าคนเสร็จหมาดๆเดินไปยังหน้าต่าง ท้องฟ้าที่ไร้เงาจันทร์ หากแต่ยังคงมีแสงประกายของดวงดาวส่องกระทบใบหน้า... ผิวหน้าขาวเนียนละเอียดนั้นเต็มไปด้วยคราบเลือด แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ดวงตากลมโตสีน้ำตาลคู่นั้นมองไปรอบๆอาคารแห่งนี้อย่างไม่จริงจังซักเท่าไหร่ มีเพียงพงหญ้าสูงเลยหัวเท่านั้นที่เติบโตและมีชีวิตอยู่รอบอาคารร้างแห่งนี้
แสงดารา...ส่องให้เห็นถึงใบหน้าด้านหนึ่งของเธอผู้นั้น
ไม่ใช่รอยเลือดของผู้ที่เพิ่งตายไป แต่มองดูเฉกเช่นเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเธอเอง รอยสักสีแดงเป็นลายถี่ยิบบนใบหน้าที่กำลังเข้มขึ้นเรื่อยๆ ไอร้อนเริ่มลอยออกมาจากรอยสักนั้น ...เลือดภายในกำลังเดือดจัด มือเล็กนั้นยกขึ้นลูบใบหน้าตัวเอง ความร้อนถ่ายทอดจากใบหน้าสู่ฝ่ามือ ส่งผลให้มือนั้นพองเป็นรอยแดงขึ้นทันที แต่เธอก็ยังคงจับมันต่อไป รอยสักสีแดงบนแก้มด้านหนึ่งของตัวเอง...ลูบไล้มันราวกับโหยหามาเป็นเวลานานแสนนาน
พันธสัญญาเลือด...ระหว่างเธอกับซาตาน
-To be CONTINUE-
[PS เรื่องการฆ่าจะมีคนอ่านมั้ยเนี่ย? โหดร้ายเกินไปรึเปล่า?
ผมว่ามันก็คล้ายๆการทรมานนะ เพราะก่อนตายก็ไม่ได้สบายนักหรอก]
#1 By ~ ซามูไรแอบเมาท์.. ® on 2005-05-14 23:49