*[NOT FOR SALE]
posted on 29 Sep 2005 17:48 by yvesnoir in story-tellingสอบเสร็จแล้ว อา...ปลอดโปร่งและสบายใจเป็นที่สุด ^^
เฮ้อ...~~
โปรแกรมตอนปิดเทอมยาวเยียดเลยครับ
[แต่งฟิคให้จบ, ตัดชุดคอส, ซ้อมกีฬาสี, ติวสอบภาษาญี่ปุ่น(ซึ่งสมควรจะติวมาตั้งนานแล้ว), บลาๆๆ]
เวลามันพอกับความต้องการมั้ยเนี่ย?
วันก่อนสอบผมได้อ่านการ์ตูนอยู่เรื่องนึงที่หลายคนน่าจะรู้จัก
Fushigi Yuugi : พลิกตำนานมาพบรัก
เป็นการ์ตูนที่ทำให้ผมร้องไห้ได้ทุกเล่มตั้งแต่เล่มที่นูริโกะตายเป็นต้นมา TT^TT
เล่ม 15 นี่เศร้าหนัก เป็นตอนที่ฮ่องเต้ที่ตายไปแล้วกลับมาหาลูก
แต่ลูกจับฮ่องเต้ไม่ได้เพราะเป็นแค่วิญญาณ เศร้าเหลือหลาย
รูปทุเรศนิดนึงนะครับ ที่บ้านไม่มีเครื่องสแกนเลยถ่ายกล้องเอา = ="
โฮโตโฮริ(ฮ่องเต้) ไม่เคยวอร์รี่เรื่องที่ตัวเองตายเลย
ไม่เสียใจ(เป็นวิญญาณแล้วยังร่าเริงอยู่เลย)
ไม่โทษใครอะไรทั้งสิ้น แล้วก็ดูท่าจะไม่ได้รักโฮคิ(ฮองเฮา)ด้วย (จากที่อ่านช่วงแรกๆ)
แต่พอมาอ่านเล่มนี้แล้ว
รู้สึกว่า ฮ่องเต้คงอยากกลับเป็นคนอีกครั้งนึงเพื่อที่จะกอดลูกของตัวเองสินะ
เพราะอย่างน้อยฮ่องเต้ก็เป็นพ่อคนแล้ว(ถึงจะอายุแค่...เท่าไหร่นะ 20?) มีภาระต้องดูแลรับผิดชอบ
จะว่าไปก็น่าสงสารทั้งสามคนนั่นแหละ
โฮโตโฮริ- น่าสงสารเพราะตัวเองตายแล้ว อยากกอดลูกแต่ก็ทำไม่ได้
โฮคิ- หลังจากที่ฮ่องเต้ตาย เธอก็ไม่พูดกับใครอีกเลยตลอดเวลา 2 ปี โฮคิรักฮ่องเต้มากๆเลยนะ แล้วก็ดูท่าทางว่าจะเป็นผู้หญิงที่ดีทีเดียวล่ะ
โบชิน(ลูก) - สงสารเด็กร้องไห้ TT^TT (ถึงปกติผมจะไม่ค่อยชอบเด็กอ่ะนะ)
ลองอ่านเรื่องสั้นๆเรื่องนี้ดูนะครับ
หาซื้อไม่ได้
สามีภรรยาคู่หนึ่งเข้าไปในห้างขายของเล่นที่งดงามที่สุดของเมือง
ทั้งคู่มองดูของเล่นหลากสีสันมากมายวางเรียงรายอยู่บนชั้น
บางอย่างแขวนไว้ หรือวางระเกะระกะอยู่บนชั้นอย่างน่าดู
มีทั้งตุ๊กตาร้องไห้ ตุ๊กตาหัวเราะ ของเล่นไฟฟ้า ชุดเครื่องครัวขนาดจิ๋วที่ใช้ทำขนมเค้กและพิซซ่าได้
ทั้งสองคนตัดสินใจเลือกไม่ได้สักที จนพนักงานสาวสวยเดินเข้ามาใกล้
"เรามีลูกสาวเล็กๆคนหนึ่ง กลางวันเราไม่ค่อยอยู่บ้าน
และหลายครั้งตอนค่ำ เราก็ไม่ค่อยอยู่บ้านด้วย"
ฝ่ายภรรยาอธิบาย
"ลูกสาวของเราไม่ค่อยยิ้มเลย" ฝ่ายสามีเสริมขึ้น
"เราอยากได้ของเล่นที่ทำให้ลูกสาวของเรามีความสุข แม้ว่าเราจะไม่อยู่บ้าน
และจะต้องเป็นของเล่นที่ทำให้ลูกมีความสุขเวลาที่ลูกต้องอยู่คนเดียวด้วย"
พนักงานสาวสวยกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มว่า
"เสียใจค่ะ ที่นี่เราไม่ได้ขายคุณพ่อคุณแม่ค่ะ"
จาก : หนังสือเมล็ดพันธุ์แห่งปรีชาญาณ เครือภคินีเซนต์ปอล เดอ ชาร์ตร
"เด็กๆทั่วโลกต่างก็โหยหาแม่กันทั้งนั้น"
แอบจิ๊กมาจาก FFAC แอบเปลี่ยนคำว่า แม่ เป็น พ่อ ด้วยนะ
เพราะผมคิดว่า จะพ่อรึแม่ ต่างก็เป็นคนสำคัญกับเราทั้งนั้นแหละ
คนสำคัญ...คนที่รักเราที่สุด แต่เรากลับมองข้ามไป
กว่าจะรู้สึกตัวว่า : ไม่มีอะไรมาแทนพ่อแม่ได้ [แม้แต่ไฟนอลฯก็ตาม(<<ตลกล่ะ)]
เราอาจจะต้องสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดของเราไปก็ได้
วันนี้กลับไปบ้าน หอมแก้พ่อกับแม่คนละครั้ง แล้วบอกว่า "ผม/หนูรักแม่" นะครับ ^^
PS คราวที่แล้วคนเห็นน้อย เอามาแปะเล่นๆไว้นี่ดีกว่า แหะๆ
Panasonic FOMA P900iv
อยากได้มาจิ้มเล่น เหอะๆ
ดีใจอยู่อย่างที่มือถือรุ่นนี้ได้คลาวด์เป็นพรีเซนเตอร์แทนเฮียเก๊กเจย์ โชว์
ว่าแต่น่าจะมีทำต่างหู Cloudy Wolf มาขายมั่งนะ อยากได้เหมือนกัน เท่ดี
มือถือรุ่นโฟม่านี่เสียดายอย่าง ใช้ในเมืองไทยไม่ได้
ไม่เป็นไร ไว้ม.5 ไปเรียนต่อญี่ปุ่นแล้วจะใช้รุ่นนี้แหละ ^^ (ซึ่งป่านนั้นมันคงตกรุ่นไปแล้ว)
PS2 ผมลงสมัครประกวดธีมไปด้วยแฮะ รู้สึกว่าจะแก้ธีมนานมากกกก~~ ฮ่ะๆ
ทำไมธีมบล็อกผมถึงเป็นสีส้ม?
เพราะมันเป็นสีที่ทั้งเปรี้ยวทั้งหวานในสีเดียวกัน
เห็นครั้งแรกจะว่าเปรี้ยว แต่พอดูไปเรื่อยๆจะรู้สึกว่ามันหวานนะ เหมือนรสชาติของส้มอร่อยๆ
และเหตุผลสำคัญที่สุด : ผมอยู่รุ่น โบส้ม-[Orange OYSSEY]ครับ(นี่ชื่อรุ่นจริงๆนะ)
:D ชอบนูริโกะมากมายกี๊ด
#1 By ~ K o t o k o ~ on 2005-09-29 18:18