devil's trill*

ชาวฮินดูมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับเลียงผาที่อาศัยอยู่ตามภูเขา
เรื่องมีอยู่ว่า นานมาแล้วมีเลียงผาตัวหนึ่งเกิดได้กลิ่นหอมแรงของอะไรซักอย่าง

มันเฝ้าติดตามหาว่ากลิ่นหอมนั้นมาจากไหน
มันไต่ขึ้นไปตามเนินเขาเขียวชอุ่ม
กลิ่นหอมประหลาดรัญจวนใจก็ติดตามมันไปทุกหนแห่ง

มันวิ่งไปตามป่าเขา กลิ่นหอมนี้ก็ยังติดอยู่
เจ้าเลียงผาไม่เข้าใจจริงๆว่ากลิ่นหอมที่ทำให้มันรู้สึกปั่นป่วนนี้ล่องลอยมาจากไหน
เสมือนเป็นเสียงขลุ่ยอันไพเราะจับจิตที่ไม่อาจต้านทานได้
มันวิ่งจากป่านี้ไปป่าโน้น เที่ยวตามหากลิ่นหอมมหัศจรรย์นี้

มันรู้สึกคลั่งไคล้หลงใหล ลืมกินลืมนอน เหมือนถูกบังคับให้ติดตามหาทั่วป่าเขาลำเนาไพร
จนกระทั่งที่สุดมันหมดแรง หิวโหยและเหนื่อยแทบขาดใจ
มันเดินโซซัดโซเซจนเกิดพลัดตกลงไปในร่องหินบาดเจ็บสาหัส มีแผลลึกและเจ็บปวดมาก

มันเลียเลือดที่ไหลออกมาจากอกของมัน
เวลานั้นเอง มันก็ค้นพบสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ
กลิ่นหอมประหลาดนั้นแท้จริงแล้วคือกลิ่นหอมที่อยู่ล้อมรอบตัวมันและอยู่กับตัวมันเองตลอดเวลา
เป็นกลิ่นหอมจากต่อมที่เลียงผาชนิดนี้มีทุกตัว

เจ้าเลียงผาที่น่าสงสารสูดกลิ่นหอมเข้าเต็มปอด
ทว่าสายไปเสียแล้ว เพราะมันหายใจได้อีกเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

เมื่อวานผมคุยกับเพื่อนคนนึง
เขาเล่าให้ผมฟังว่าเคยอ่านการ์ตูนเรื่องนึง เป็นเรื่องที่น่าแหวะมาก
ผมก็สงสัยว่า มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไรกัน
ทำให้เพื่อนผมคนนี้(ที่ชอบอ่านนิยายฆาตกรรมลึกลับสยองขวัญ)บอกว่าน่าแหวะได้

เขาเล่าว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนนึงที่โดนเพื่อนแกล้งเป็นงานอดิเรก
แต่การแกล้งที่เด็กคนนี้ได้รับแต่ละอย่างน่ากลัวมาก
ผมเลยบอกเข้าไปว่า คงเป็นการ์ตูนประเภทสะท้อนสภาพสังคมน่ะ

พอกลับบ้านมาเลยนึกถึงสมัยเรียนอยู่ม.2
ผมเคยได้ยินเพื่อนผู้หญิงที่บ้าญี่ปุ่นกลุ่มนึงคุยกัน แล้วก็ได้ยินประโยคนึงชัดมาก :
"คนที่เกิดเป็นคนญี่ปุ่นนี่โชคดีเนอะ"
บังเอิญว่าเป็นเพื่อนที่ไม่ได้สนิทกัน เลยไม่ได้เข้าไปคุยด้วย

โดยส่วนตัวแล้ว ถึงผมจะเรียนภาษาญี่ปุ่น และเสพสื่อจากญี่ปุ่นมากพอควร
แต่ก็ไม่เคยคิดว่า เกิดเป็นคนญี่ปุ่นแล้วจะโชคดีหรือน่าอิจฉาตรงไหน

ผมเองก็ไม่ค่อยเข้าใจระบบความคิดของคนที่คลั่งดาราญี่ปุ่นเหมือนกันว่าเป็นยังไง
แต่จากที่เห็น เพื่อนผมแต่ละคนพยายามทุกวิถีทางจะไปเรียนต่อญี่ปุ่น
เพียงเพื่อจะได้เหยียบแผ่นดินเดียวกับดาราที่ตัวเองชอบ?
ไม่ได้สนใจไปใฝ่หาความรู้แม้แต่น้อย

อยากถามเขาจังเลยนะครับ ว่าแน่ใจแล้วเหรอ? ที่ว่าญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ดีน่ะ

โอเคว่าที่นั่นอาจจะดีกว่าเมืองไทยในภาพรวม
ผู้คนมีระเบียบ บ้านเมืองสะอาด อากาศดีรัฐบาลดี สถานที่ท่องเที่ยวสวย
นั่นก็จริง
แต่การเป็นประชากรญี่ปุ่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะครับ

ลองคิดดูเล่นๆก็ได้ ถ้าเราเป็นพลเมืองญี่ปุ่น
เรื่องอาหารการกินนี่ค่อนข้างสบาย แต่คนกินรสจัดก็ต้องทำใจ เพราะอาหารที่นั่นจืดมาก
เรื่องเงินทองน่ะสิที่สำคัญ
คนญี่ปุ่นทำงานพิเศษได้ตั้งแต่อายุ 15 ปี
แต่คนไทยอยู่เมืองไทยถ้าไม่ลำบากจริงๆมีหรือจะไปทำงานพิเศษ?
ของที่นั่นแพงมาก ทั้งของกิน ค่าเดินทาง ค่าที่พัก ทุกอย่างแพงหมด
ถ้าทุนไม่หนาจริงก็คงทำงานกันจนตายไปข้างล่ะ

ที่พักล่ะ?
ไปเช่าบ้านอยู่ไม่ได้นะ แพงมาก แล้วคนญี่ปุ่นก็ไม่ค่อยต้อนรับคนต่างชาติให้ไปเช่าบ้านเค้าด้วย
อย่างมากก็เช่าห้องพัก ที่ยังไงก็แพงอยู่ดี ห้องนึงยังกะรังหนู บางที่ไม่มีห้องอาบน้ำด้วยซ้ำไป
เพราะฉะนั้นบ้านก็มีไว้กินกับนอน
ชีวิตที่เหลือก็อยู่ข้างนอก เรียน ทำงาน ไปเที่ยว
ระบบคมนาคมที่สะดวกรวดเร็วของญี่ปุ่นก็มีเพื่อชดเชยสภาพบ้านที่ไม่ดีซักเท่าไหร่นั่นเอง

สภาพสังคมที่ญี่ปุ่นก็ไม่เหมือนเมืองไทย
ถึงจะเป็นประเทศที่พัฒนาทางเทคโนโลยีมาก
แต่ก็ยังยึดถือธรรมเนียมปฏิบัติเก่าอยู่ ธรรมเนียมเหล่านี้มีมากมายที่คนต่างชาติไม่รู้
และคนต่างชาติก็มักจะทำผิดธรรมเนียมเสมอ

ยกตัวอย่างเช่น ในงานแต่งงาน การช่วยเหลือเงินในงานต้องใช้แบงค์ใหม่ๆที่เพิ่งแลกมา
แต่ถ้าเป็นการศพต้องใช้แบงค์เก่าแบบจวนจะขาด
ใช้สลับกันไม่ได้นะครับ เพราะถือว่าเป็นนิมิตรหมายที่ไม่ดี จะโดนเจ้าภาพเขม่นเอาเปล่าๆ
(รู้สึกว่าธรรมเนียมนี้คนไทยไม่ค่อยรู้กันแฮะ)

สรุปย่อๆ(แล้วไอ้ที่เขียนมาทั้งหมดนี่คืออะไรวะ?)
ถึงญี่ปุ่นจะเป็นประเทศที่ดูดีก็ตาม แต่ในความเป็นจริงแล้ว ชีวิตความเป็นอยู่ไม่ได้ง่ายเลย
อยู่เมืองไทยน่ะดีที่สุดแล้ว
บ้านเมืองกว้างขวาง ของก็ราคาถูก ถึงคนจะนิสัยไม่ค่อยดีก็เหอะ

เราอาจจะกำลังมองหาสิ่งที่ดีกว่า
แต่บางทีเราก็ลืมคิดไปว่า สิ่งที่เราเป็นอยู่นั้นดีที่สุดแล้ว