devil's trill*

NOTE : ยาว แต่ก็อยากให้อ่านนะ

วิชาแนะแนววันพุธที่ผ่านมา ได้ออกไปพูดเรื่อง "ความประทับใจ"
วันนั้นกลับบ้านไปคิดถึงเรื่องเก่าๆที่เคยเกิดขึ้น
เพราะฉะนั้น เราจะขอเล่าขยายความจริงในส่วนที่คิดว่าน่าจะยังไม่รู้กัน

เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับการฆ่าตัวตาย
มาคิดตอนนี้แล้วแปลกใจที่ตัวเองเคยฆ่าตัวตายครั้งแรกตอนอยู่แค่ป.2
ที่พูดถึงในที่นี้ไม่ใช่แค่ความคิด แต่เป็นการลงมือทำจริงๆ
ขอเล่าย้อนไปถึงสมัยเราอยู่ป.2 ก่อน

ตอนเด็กๆ เราจะเป็นเด็กที่ไม่ค่อยเหมือนเด็กทั่วไป
คือเรามีความคิดที่โตกว่าคนอื่นแล้วก็ชอบเก็บตัว
ทำให้เราไม่ค่อยมีเพื่อน ไม่ค่อยคุย เป็นเด็กมีปัญหาน่ะ

เรา(ในสมัยป.2)มีความรู้สึกที่ว่า โลกนี้ไม่มีความรักอยู่จริง
รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความรักจากทั้งจากที่บ้านและที่โรงเรียน
เราเลยไปรักของที่มันไม่มีชีวิตแทน
พูดกับประตูเหมือนพูดกับเพื่อน(ที่ไม่มี)
กินขนมก็ไม่ยอมทิ้งห่อเพราะสงสารห่อ (อันนี้เริ่มประสาทละ)
ตั้งชื่อคอมพิวเตอร์ สมมุติว่ามันเป็นเพื่อนเราคนนึง
แล้วก็อะไรอีกเยอะแยะจำไม่ได้ละ
(เคยเขียนใส่ไดอารี่ตอนป.2 แต่ฉีกหน้านั้นทิ้งไปแล้ว)

จนกระทั่งเราก็เบื่อทุกอย่างในชีวิต
ไม่รู้ว่าตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร
คนเราเกิดมาก็ต้องตายจริงมั้ย?
ถ้าตายไปซะตั้งแต่ตอนนี้ พ่อแม่ก็ไม่ต้องส่งเสียเลี้ยงดูเราอีก
ดีกว่าไปตายเอาตอนโต มันจะสูญเสียมากกว่านี้
เด็กอายุแค่ 7 ขวบตายไปคงไม่ทำให้โลกนี้เปลี่ยนไปหรอก

คิดได้อย่างนั้น หลังจากที่กลับจากโรงเรียนในวันหนึ่ง
เราใช้ผ้ารัดเอวสีแดงที่แม่ให้มา รัดคอตัวเอง
เราขออธิบายว่าการรัดคอตัวเองจะรู้สึกยังไง

ทีแรก เราอึดอัด รู้สึกชาที่คอ
พอหายใจไม่ออกก็เริ่มชาไปถึงสมอง
เส้นเลือดเส้นประสาทในสมองมันเต้นตุบๆเหมือนจะแตกออกมา
หลังๆก็เริ่มหน้าแดง ผิวตรงหน้าร้อนไปหมด

แล้วเราก็หยุด เราทำต่อไม่ได้
ความตายมันทรมานขนาดนี้เลยเหรอ?

ตอนป.2 เราทำไปแค่นั้น แล้วก็ล้มเลิกความคิดที่จะฆ่าตัวตายอีก
สาเหตุที่เราทำแบบนั้นประเด็นหลักคือเบื่อชีวิต
ยังไม่ได้มีความเครียดหรือเรื่องอื่นๆเข้ามาแทรก
(หรืออาจเป็นเพราะดูหนังฆาตกรรมมากเกินไปก็ได้)

สองปีต่อมา เราอยู่ป.4
ปีนั้นเป็นปีที่เรารู้สึกแย่จริงๆ
เพราะเราเริ่มโตขึ้น เริ่มเข้าใจถึงสายตาของเพื่อนๆที่มองเรา
ตอนอยู่เซนต์โยเราเป็นคนที่เรียนเก่ง สอบได้เลขตัวเดียวมาตลอด
(เคยได้เหรียญเรียนดีด้วยนา)
แต่ E.Q. ต่ำมาก เพื่อนมองเราว่าเราเป็นโรคจิต
ชอบพูดกับประตู คนอื่นทักก็ไม่สนใจจะตอบ

ปีนี้โดนครูเรียกพบผู้ปกครอง (ซึ่งที่จริงก็โดนทุกปีล่ะ)
ครูประจำชั้นบอกแม่เราว่าให้พาเราไปหาจิตแพทย์
ซึ่งเราก็รู้ตัวละ ว่าตอนนั้นสถานการณ์แย่มาก
เราบ้าจนเหมือนจะเป็นโรคจิตจริงๆ คือไม่ไหวแล้ว
ทั้งเพื่อนทั้งครู ทั้งเรื่องเรียนที่เริ่มจะแย่ลง
อันนี้คือความเครียดที่เกิดขึ้นจริงๆเป็นครั้งแรก

ถ้าเครียดเรื่องเดียวมันไม่เท่าไหร่หรอก
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเรามันไม่ใช่แค่นั้น
ทุกอย่างกดดันเราจนไม่อยากไปโรงเรียน
ไม่อยากเจอหน้าเพื่อน ไม่อยากไปเรียน ไม่อยากเจอครู
ไปโรงเรียนเจอเพื่อนในห้องก็ไม่มีใครซักคนที่เป็นเพื่อนเรา
เราอยู่คนเดียว อ่านหนังสือ เล่นเกม
(มีน้องน้องก็หน่อมแน้มพูดกันไม่รู้เรื่อง = =")

เราเริ่มคิดเรื่องฆ่าตัวตายอีกครั้ง
ตอนป.2 ที่รัดคอมันไม่สำเร็จไปแล้ว คราวนี้ก็ลองวิธีใหม่
เท่าที่จำได้ (เพราะความทรงจำช่วงนี้ลางเลือน)
เราเอาหัวโขกผนัง โขกแล้วโขกอีกจนเลือดอาบ
(ดูจากหนังจีนที่เอาหัวชนขาโต๊ะแล้วตายน่ะ)
แต่ถ้าคิดด้วยเหตุผลเรื่องแค่นี้มันก็ไม่น่าจะทำให้ตายหรอกนะ = ="

โขกหัวไม่สำเร็จ คราวนี้ลองกัดลิ้น
ไอ้เราก็สงสัยว่ากัดลิ้นแล้วจะตายได้ยังไงเลยลองทำดู
ปรากฏว่าผลที่ออกมาคือ...เจ็บลิ้น เลือดไม่ออกซักนิด
คงจะเป็นเพราะกัดไม่แรงพอล่ะมั้ง
กัดลิ้นนี่ทรมานสุดๆเลยนะ มิน่าสมัยนี้ถึงไม่มีใครทำกันแล้ว

พอสองวิธีนั้นไม่สำเร็จ เราก็คิดไม่ออกว่าควรจะทำยังไงถึงจะตาย
ก็เลยรัดคอแบบเก่า ซึ่งก็แน่นอนว่าเหลว ไม่เกิดอะไรขึ้นเหมือนเดิม

ถึงตรงนี้ก็เลิก ไม่เอาแล้วฆ่าตัวตาย ทำยังไงก็ไม่ตายซะที

ขอบรรยายถึงความรู้สึกนิดนึงละกัน
ที่รัดคอตอนอยู่ป.2 ไม่ได้รู้สึกอะไรถึงสัจธรรมชีวิต
แต่พอมารัดคอตอนป.4 เรามีความรู้สึกว่า...
ชีวิตนี้มันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น
มดตัวเล็กๆที่มันยังไม่ได้ทำอะไรเรา เรากลับเอานิ้วบี้
มันจะเจ็บรึเปล่า?
ตบยุง ยุงไม่ตายแต่เราค่อยๆดึงขาดึงปีกมันออก
มันทรมานขนาดไหน?
เราช่วยยุงจากใยแมงมุม แมงมุมไม่มีอาหาร
มันหิวมั้ย?
เด็กจรจดที่ขายพวงมาลัยข้างถนนล่ะ?
คนเฒ่าคนแก่ที่นั่งขอทานอยู่บนสะพานลอย?
คนที่เกิดมาเรียนไม่เก่งอย่างเรา?
คนที่เกิดมายากจน มีชีวิตอยู่ในสลัม?

เราดีแค่ไหนแล้วที่เกิดมาในครอบครัวที่สมบูรณ์
มีกินมีใช้ อยากได้อะไรก็ได้
ชีวิตมีความสุขขนาดนี้ยังอยากตายอีกเหรอ?
คนที่มีชีวิตแย่กว่าเราก็มี เขาไม่คิดอยากตายกันมั่งรึไง?

คิดได้แบบนั้น เราก็ดึงผ้าออกจากคอ แล้วก็ร้องไห้

ความคิดที่จะฆ่าตัวตายไม่ได้อยู่ในหัวเราอีก

จนกระทั่งก่อนขึ้นม.1 เราได้เห็นรอยแผลบนแขนเพื่อนเรา
มันคือแผลที่เกิดจากการใช้คัตเตอร์กรีด
ตอนนั้นเองที่เราได้รู้ว่า ไม่ใช่แค่เราคนเดียวที่เคยคิดฆ่าตัวตาย
คนอื่นๆก็มีความเครียดเป็นของตัวเองทั้งนั้น
(ถ้าจำไม่ผิด เพื่อนคนนี้จะมีปัญหาทางบ้านน่ะ)
ป.5-ป.6 เราเริ่มมีเพื่อนละ โรคจิตน้อยลง
เลยมองว่า เพื่อนเราคนนี้มีความทุกข์อะไรนักหนาจนต้องกรีดแขน?
ทั้งที่มันไม่ใช่ทางออกที่ดีซักเท่าไหร่เลย

เราถามเพื่อนว่าเวลากรีดลงไปไม่เจ็บเหรอ?
เพื่อนบอก ไม่เจ็บเลย เวลาเครียด จะกรีดยังไงก็ไม่เจ็บทั้งนั้น

เราลืมเรื่องเพื่อนคนนั้นไปจนขึ้นม.1
ตรงนี้เป็นจุดสำคัญละ เพราะเราทำเรื่องร้ายแรงที่สุดก็ตอนม.1 นี่ล่ะ

เราจำไม่ได้จริงๆว่าทำไมถึงเลือกที่จะใช้วิธีนี้
แต่ที่แน่ๆ เป็นเพราะความเครียด
ไม่ใช่แค่เบื่อ ไม่ใช่แค่เซ็ง แต่เครียด
ขึ้นมัธยมแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไปค่อนข้างเยอะ
เรียนหนักขึ้น เราไม่สามารถรักษาอันดับที่ 1-3 ของห้องไว้ได้
งานแต่ละอย่างก็หนักหนาสาหัสเหลือเกิน
ตอนม.1 แรงกดดันจากครูจากเพื่อนไม่มีผลอะไรมากเท่าไหร่
เพราะเราเริ่มมีกลุ่มเพื่อนแล้ว
ชีวิตเราเริ่มจะเป็นเหมือนกับเด็กรุ่นเดียวกันคนอื่นๆ
ได้ไปไหนมาไหนเอง เวลาว่างก็ไปเที่ยว คุยโทรศัพท์
ใช้ชีวิตอยู่กับเพื่อนมากขึ้นกว่าเก่า

แต่มันมีจุดเล็กๆอยู่จุดนึงที่ทำให้เราสติแตก
ซึ่งจำไม่ได้แล้วว่าทำไม?
สรุปว่า เรากรีดแขนตัวเองตามเพื่อนคนนั้น
แต่คราวนี้เราทำที่โรงเรียน
จำได้แม่นว่า ตอนนั้นเป็นช่วงพักเที่ยง
เราเดินเข้าห้องหยิบกรรไกรแล้วเดินเข้าห้องน้ำ (ห้องเราอยู่ข้างห้องน้ำ)
ทั้งที่ยังไม่แน่ใจว่ากรรไกรจะใช้แทนคัตเตอร์ได้รึเปล่า
เราเอากรรไกรปาดไปตามแขนตัวเองจนเลือดซึม

เป็นไปตามที่เพื่อนบอก
ไม่รู้สึกเจ็บเลยซักนิดเดียว รู้สึกแค่ความสะใจเท่านั้น

ครู เพื่อน แม่ รู้ถึงแค่นี้

เพื่อนเราไปบอกครูว่า เราใช้กรรไกรปาดแขนตัวเอง

แต่ความจริงมีมากกว่านั้น

เราไม่ได้แค่ใช้กรรไกรปาดแขน
เรากลับไปบ้าน ใช้คัตเตอร์...กรีดข้อมือตัวเอง
มันเป็นความรู้สึกที่ต่างกัน
การใช้กรรไกรปาดแขน มันได้แค่ความเจ็บ ความสะใจ
รู้สึกมีความสุขไปกับการที่ได้ทำร้ายตัวเอง

แต่กรีดข้อมือมันไม่ใช่...
เรากรีดข้อมือ เพราะอยากตายขึ้นมาจริงๆอีกครั้งหนึ่ง

เราถนัดขวา ใช้มือขวาถือคัตเตอร์ กรีดข้อมือซ้าย

เรากรีดตื้นเกินไป เพราะยังรู้สึกกลัว
แต่เลือดสดๆก็ค่อยๆทะลักออกมาจากแผล
จำได้ว่าเลือดที่ออกมาเป็นสีคล้ำ คงจะกรีดโดนเส้นเลือดดำ
เพราะถ้าโดนเส้นเลือดแดง มันคงพุ่งกระฉูดกว่านี้

ทั้งที่เตรียมตัวตาย ทั้งที่คิดว่าจะตาย
เราปล่อยให้เลือดไหลอยู่ไม่กี่นาที ก็หาผ้ามาซับ มาผูกแผลไว้
ความคิดในตอนนั้นคือ ถ้าตายไปตอนนี้ คนอื่นก็หัวเราะเยาะน่ะสิ
หัวเราะที่ว่า เรื่องแค่นี้ก็ทนไม่ได้ จะเครียดอะไรกันนักกันหนา

ที่จริงแล้ว เรื่องใดเรื่องหนึ่ง จะหนักหนารึไม่? ขึ้นอยู่กับตัวบุคคล
เรื่องที่เรามองว่าคอขาดบาดตาย อาจเป็นเรื่องโจ๊กสำหรับคนอื่น
นักร้องที่ดังทะลุฟ้า เราอาจจะมองว่าธรรมดาก็ได้
ไม่มีใครเข้าใจถึงความทุกข์ของคนอื่นได้หมดทุกคนหรอก
ความทุกข์ของคนอื่นมันแค่เรื่องขี้ประติ๋ว
ในขณะที่ความทุกข์ของตัวเองน่ะใหญ่หลวงมากมาย

ไม่งั้นคงไม่มีคำพูดที่ว่า ฉันเป็นคนโชคร้ายที่สุดในโลก หรอก

ยังดีที่เรากรีดข้อมือไปไม่ลึกถึงขั้นที่จะตาย
เลือดหยุดไหลไม่นานหลังจากนั้นแต่แผลยังอยู่
เราใส่นาฬิกาติดข้อมือทุกวันเพื่อไม่ให้คนอื่นมองเห็นรอยแผลนั้น
กว่าครูจะรู้เรื่องที่เราปาดแขนก็เป็นเดือน
แผลที่ข้อมือเลยจางลงจนแทบมองไม่เห็นแล้ว

คนอื่นก็เลยรู้ข้อเท็จจริงแค่ว่า เราใช้กรรไกรปาดแขนตัวเอง

ครูประจำชั้นเรียกเราเข้าไปคุยก่อนจะเรียกพบผู้ปกครอง
และนี่คือเรื่องที่เราประทับใจมากที่สุดในชีวิต
ขอเล่าคำพูดของครูประจำชั้นไว้ย่อๆ :

"คนเรา ถ้าจะรักอะไรซักอย่าง อย่างแรกที่เลือกจะรักคือ ตัวเอง
เพราะความรักตัวเองเป็นเรื่องพื้นฐานของมนุษย์
รักตัวเองนั้นรักง่ายที่สุด
คนที่ไม่รักแม้กระทั่งตัวเอง แล้วบอกว่ารักคนนั้นรักคนนี้
คนคนนั้นพูดโกหก
เพราะขนาดตัวของตัวเองยังรักไม่ได้
เขาจะมอบความรักให้คนอื่นได้ยังไงกัน?"

ครูประจำชั้นพูดแค่สั้นๆ แล้วก็ปล่อยเรากลับไปเรียน
วันนั้นเรากลับบ้าน คิดถึงทุกอย่างที่เคยผ่านมาในชีวิต
นั่นสินะ...ขนาดตัวเองเรายังรักไม่ได้เลย
เราทำร้ายตัวเอง ทำร้ายชีวิตที่พ่อแม่ให้มา
เรายังไม่รับรู้เลยว่า ความรัก เป็นยังไง
เพราะเราไม่เคยแม้แต่จะให้ความรักกับตัวเอง
แล้วต่อไปข้างหน้า ถึงเวลาที่เราต้องมอบความรักให้คนอื่นล่ะ?
เราคงจะไม่สามารถไปรักใครได้ ถ้ายังไม่รู้จักรักตัวเองก่อน

เราจำคำพูดของครูได้ไม่หมดทุกคำก็จริง
แต่เราดีใจมากที่ได้ครูท่านนี้เป็นครูประจำชั้น
ถ้าเป็นคนอื่น อาจจะแค่รับรู้ แล้วเรียกแม่เรามา บอกให้พาไปหาจิตแพทย์
เป็นเรื่องที่เราประทับใจที่สุดแล้ว

ที่ออกไปเล่าหน้าห้อง เล่าแค่ว่าครูพูดกับเรายังไง
อาจจะดูเป็นนามธรรมไปซักหน่อย แต่มันเป็นเรื่องที่เข้าใจง่ายนะ
หลังจากนั้น ถึงตอนนี้ เราไม่คิดที่จะตายอีก
ก่อนสอบเตรียม ทั้งเครียดทั้งกดดันกว่านั้นตั้งหลายเท่า
อาจเป็นเพราะเราโตขึ้น มีวุฒิภาวะมากขึ้น เลยไม่รู้สึกอยากตายแล้ว
(หรือเป็นเพราะมีเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจมากขึ้นนะ? 55+)

พอกลับมานั่งคิดถึงตัวเองสมัยก่อน
น้ำตามันก็พาลไหลออกมาเฉยๆซะงั้นแหละ
เหมือนว่ามันเพิ่งผ่านไปเมื่อวานนี้เอง
ตอนจบม.1 รู้สึกเหมือนเพิ่งขึ้นมัธยม
ตอนจบม.3 ก็รู้สึกว่าเพิ่งจะขึ้นม.3 มาหมาดๆ
อะไรกัน!? แป๊บเดียวชั้นเป็นเด็กม.ปลายแล้วเหรอ?
ยังคิดถึงตอนที่สอบสาธิต มศว.ไม่ติดอยู่เลย

เวลา...จะผ่านไปเร็วหรือช้าก็ขึ้นอยู่กับการมองของแต่ละคน
เข็มวินาทีไม่ได้เร็วขึ้นรึช้าลง
แต่ความรู้สึกของคนต่างหากที่เป็นตัวบอกว่า เวลานั้นเร็วรึช้า?

น่าใจหายนะ...ถ้าเราไม่ต้องโตก็ดีน่ะสิ...

ชีวิต...เป็นอนิยาม
เราบอกได้เหรอ? ว่าชีวิตคืออะไร
ชีวิตคือลมหายใจ คือการเคลื่อนไหวคือการเต้นของหัวใจ
สำหรับเรา เราไม่สามารถนิยามคำว่าชีวิตได้
ขอบคุณที่เราไม่ตายไปในตอนนั้น ขอบคุณที่เรายังมีความคิด
เพราะนั่นทำให้เรารู้ว่า การมีชีวิตอยู่นั้น...ดีแค่ไหน?

...แล้วเรื่องของการฆ่าตัวตาย ก็จบลงแต่เพียงเท่านี้...

PS พูดถึงอดีตก็คิดขึ้นมาได้...

เหรียญเรียนดี ด้านหลังเขียนว่า Best in Studies.
(ถ้าสอบได้ที่ 1 ตอนปลายภาค 2 จะได้เหรียญนี้)

อันนี้รูปเราตอนรับเหรียญ
พ่อติดไว้ซะสูงเชียว ปีนเก้าอี้เปียโนถ่ายยังสั่นเลย = ="

ด้านขวาเป็นป้ายรุ่น (รุ่นเราชื่อ Orange Odyssey)
ส่วนด้านซ้ายเป็นป้ายชื่อใช้ตอนค่ายปัจฉิมนิเทศน์
วว มาจาก ครูวารุณี กับ ครูวีระศักดิ์
เลข 3303 คือ ม.3/3 เลขที่ 3 (น้ำตาลได้ 3333 เลขสวยมาก!!)
ส่วนข้างล่าง เป็นชื่อโรงเรียนกับชื่อเล่น (อ่านว่าฝ้าย)

นั่งรำลึกอดีต นี่เราแก่แล้วรึ!?