devil's trill*

วันนี้เรียนวิชาการใช้ภาษาไทย แล้วได้ฟังบทความที่คิดว่าน่าสนใจ (อีกแล้ว)

เป็นเรื่องเกี่ยวกับคนอ้วนค่ะ จากบทความนี้เขาบอกว่า「คนอ้วนเป็นคนที่มีความเป็นบุคคลไม่เต็มร้อย」 ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ได้มาจากข้อบกพร่องของคนอ้วนเอง แต่เป็นเพราะความคาดหวังของสังคมที่มีต่อคนอ้วนต่างหาก

สังคมไทยมักล้อเลียนคนอ้วน มองในแง่ของความเป็นตัวตลก มักคิดว่าคนอ้วนมักจะเป็นคนอารมณ์ดี ตลกเฮฮา โดยบางทีเราก็ลืมคิดไปว่านอกจากความเป็นตัวตลกที่เรายัดเยียดให้คนอ้วนแล้ว ก็ยังมีอีกหลายแง่มุมของคนอ้วนที่เรามองข้ามไป

คนอ้วนบางคนไม่ได้เป็นคนตลกเฮฮา เขาต่างก็มีอารมณ์โกรธ ไม่พอใจ และไม่ใช่ทุกคนที่หัวเราะร่าเริงไปกับคำล้อเลียนเรื่องความอ้วน แต่เมื่อสังคมคาดหวังต่อคนอ้วนเช่นนั้น ก็อาจทำให้เขามองไม่เห็นข้อดีอะไรของตนเองนอกจากความตลก จึงต้องพยายามทำให้ตัวเองเป็นคนตลก พยายามยอมรับคำล้อเลียน ทั้งที่บางครั้ง เขาก็ไม่อยากให้ใครมาล้อหรอก แต่ถ้าไม่ทำแบบนั้นก็ไม่มีคนอยากคบด้วย เพราะคนส่วนใหญ่มองว่า ถ้าอ้วนแล้วก็ต้องมีแง่มุมเดียวคือการเป็นคนอารมณ์ดีเท่านั้น

การคิดแบบนี้ เหมือนกับการฆ่าคนอ้วนไปแล้วค่อนตัว คือการฆ่าในแง่ที่ว่า เรามองเขาแค่เพียงมุมเดียว แง่มุมอื่นๆของคนอ้วนที่นอกจากความตลกถูกสังคมบีบบังคับไม่ให้เปิดเผยต่อผู้อื่น

และการที่สังคมทำร้ายคนอ้วน ทำให้สถานบริการลดน้ำหนักทำกำไรได้เป็นกอบเป็นกำ เพราะได้ลูกค้าทั้งคนอ้วน และคนที่ยังไม่อ้วน..แต่เพียงแค่กลัวอ้วน

สุดท้าย คนเขียนบทความนี้เรียกร้องให้เรา「คืนความเป็นบุคคลเต็มให้คนอ้วน」 ซึ่งก็ไม่ใช่สิ่งที่ยากเย็นอะไรหรอกค่ะ เราเพียงแค่ยอมรับว่าคนอ้วนก็มีความเป็นบุคคลเท่าเทียมกับเรา เลิกคาดหวังว่าคนอ้วนต้องอารมณ์ดีและเป็นตัวตลกให้คนอื่นเสมอไปก็เท่านั้นเอง

ทุกอย่างอยู่บนพื้นฐานของความเข้าใจกันและกันค่ะ ไม่ว่าเราจะเป็นคนอ้วน เตี้ย ผิวดำ ผมหยิก (ซึ่งมันไม่่ได้เป็นเรื่องที่ผิดอะไรตรงไหนเลย เพียงเพราะว่าคนเราเกิดมาไม่เหมือนกันเท่านั้น) ไม่มีใครหรอกค่ะที่อยากถูกคนอื่นล้อเลียน และไม่มีใครในโลกนี้ที่สมบูรณ์แบบ แม้กระทั่งนางแบบบางคน ก็ยังเคยถูกล้อในวัยเด็กว่ายัยนกกระยาง เพราะรูปร่างของเธอสูงเก้งก้างดูน่าเกลียด แต่สุดท้ายแล้วความเก้งก้างของเธอก็กลับทำให้เธอก้าวหน้าในอาชีพได้ถึงระดับโลกทีเดียว

จบด้วยประโยคนี้อีกที (ฮิตจั๊งงง) 「世界に一つだけの花」 คนเราหนึ่งคนเปรียบเป็นดอกไม้หนึ่งสายพันธุ์ที่มีอยู่ในโลก ถึงไม่ได้เป็นที่หนึ่ง ก็ขอให้เป็นหนึ่งเดียว และเหนือสิ่งอื่นใด ทุกคนต่างก็เป็น「ดอกไม้」เหมือนกัน..จริงมั้ยคะ??

ps* ลืมที่มาค่ะ ขอโทษด้วยยยย (T T) มันเป็นบทความให้ฟังอ่ะ เลยไม่ไ่ด้จดไว้