【BR】 from a physicist's mind*

posted on 16 Dec 2012 13:12 by yvesnoir in BR directory Fiction

เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม

 

 

"เซนเซย์..."

"เซนเซย์...

"ชิราคาวะเซนเซย์!"

รองศาสตราจารย์ชิราคาวะ โทชิอากิสะดุ้งตื่นจากฝันกลางวัน

ภาพแรกที่มองเห็นผ่านแว่นกรอบเหลี่ยมคือใบหน้าอันคุ้นเคยของนักศึกษาหนุ่มที่เขาเป็นที่ปรึกษางานวิจัย เมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆ แสงที่ตกกระทบอวัยวะรับสัมผัสแล้วส่งผ่านเส้นประสาทสมองคู่ที่สองเข้าไปภายในซีรีบรัมนั้น คือภาพของห้องวิจัยที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์รูปร่างประหลาด หนังสือเล่มโต และกองกระดาษเป็นปึกหนาอัดแน่นอยู่ในทุกอณูที่ว่างของห้องนั้น

เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องวิจัยของมหาวิทยาลัย

"อา...มาเอดะคุง ขอโทษที" ความเคยชินสั่งให้โทชิอากิยกมือซ้ายขึ้นดันแว่นให้เข้าที่เข้าทาง แต่ทันทีที่มือข้างนั้นเริ่มขยับ เขาก็ต้องชะงักเมื่อพบว่ามือของอีกฝ่ายกำลังวางทับอยู่บนมือของตน

มาเอดะเลื่อนมือออก

"ผมเห็นจากในทีวีแล้วล่ะครับ" นักศึกษาหนุ่มเป็นฝ่ายเริ่มเปิดประเด็น "คาสึกิคุง...ลูกชายของเซนเซย์"

"อืม...ไมระก็รู้แล้วเหมือนกัน"

โทชิอากิเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย เท้าแขนไว้กับโต๊ะแล้วประสานมือรองไว้ใต้คาง มาเอดะขมวดคิ้วมองผู้เป็นอาจารย์นิ่ง ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนั้นชั่วขณะ

แล้วในที่สุดเขาก็กลั้นใจพูด "ไม่คิดจะทำอะไรเลยเหรอครับ ลูกชายทั้งคน..."

"...แล้วฉันจะทำได้อะไรล่ะ"

มาเอดะหลับตาลงทั้งที่เปลือกตายังสั่นระริก พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นขณะพูดต่อ "เซนเซย์เป็นหนึ่งในทีมพัฒนาโครงสร้างระบบของเกมนั่นไม่ใช่เหรอครับ!?"

"..."

"เซนเซย์!!"

"เลิกตอกย้ำฉันซะทีเถอะ" แม้เพียงเสี้ยวเดียว แต่มาเอดะก็ชะงักเมื่อรับรู้ได้ถึงแววหม่นหมองอย่างที่สุดในน้ำเสียงอันราบเรียบของโทชิอากิ "...ถูกเอาปืนจ่อ ถูกจับตามองทุกฝีก้าว ถูกบังคับให้ต้องเข้าร่วมทีมพัฒนาอะไรนั่น แค่นั้นก็เกินพอแล้ว"

"แล้วทำไมยังยอมอยู่ได้ล่ะครับ!? ต้องฝืนใจทำงานให้ถึงขนาดนั้น แต่พวกมันก็ไม่ได้รับรองความปลอดภัยของคนในครอบครัวเซนเซย์เลยซักนิด!"

โทชิอากิแค่นหัวเราะ "มาเอดะคุง การให้เหตุผลของเธอมีข้อผิดพลาดนะ ถ้าฉันไม่ยอมทำงานให้พวกนั้น ครอบครัวฉันเดือดร้อนแน่อยู่แล้ว แต่การที่ฉันยอมทำงานให้ ก็ไม่ได้หมายความว่าครอบครัวฉันจะได้รับสิทธิพิเศษอะไรต่างไปจากพลเมืองคนอื่น"

"..."

" 'if not p then q' ไม่ได้สมมูลกับ 'if p then not q' หรอกนะ อย่าผิดพลาดในการให้เหตุผลง่ายๆแบบนี้สิ"

มาเอดะกัดฟันกรอด "เซนเซย์...ไม่คิดจะช่วยลูกชายเลยจริงๆเหรอครับ"

"ตลอดสิบห้าปีที่ฉันเลี้ยงเขามา ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ ฉันปล่อยให้เขาเผชิญกับโจทย์ปัญหาและคิดหาวิธีทางแก้ด้วยตัวเองมาตลอด หน้าที่ของฉันคือแสดงให้เขาเห็นวิธีการคิดที่เป็นไปได้ทั้งหมดในการแก้โจทย์เท่านั้น ส่วนจะเลือกทางไหน จะคิดยังไง มันก็เป็นเรื่องของตัวเขาเอง"

"..."

"ฉันไม่เคยเห็นด้วยกับโครงการ BR ไม่เคยอยากเข้าไปเกี่ยวข้องกับมันไม่ว่าจะในทางไหน ฉันขัดขืนพวกนั้นมาตลอด แต่ในเมื่อเลือกที่จะมาอยู่ตรงนี้แล้ว ก็ต้องยอมรับเส้นทางที่ตัวเองเป็นคนเลือก ถ้าตอนนั้นฉันไม่ยอมทำตามที่พวกนั้นสั่ง โลกนี้อาจจะไม่มีนักฟิสิกส์ชื่อชิราคาวะ โทชิอากิ ไม่มีนักเรียนม.ต้นที่ชื่อชิราคาสะ คาสึกิแล้วก็เป็นได้"

"..."

"โลกนี้เป็นแค่อะไรชั่วครั้งชั่วคราว การที่ทุกสิ่งเกิดขึ้น การที่ทุกคนได้มาพบกัน เป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้วที่จะเกิดขึ้นได้ เรื่องที่ฉันจะพูดก็มีแค่นี้ ฉันคงบังคับให้เธอเห็นด้วยกับฉันไม่ได้ แล้วก็ไม่ได้หวังให้เธอมาเข้าอกเข้าใจอะไรด้วย"

มาเอดะยืนจ้องหน้าผู้เป็นอาจารย์ แววตาของผู้สูงวัยกว่านิ่งสงบ

"เข้าใจแล้วครับ" น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ มาเอดะหมุนตัวกลับ สาวเท้าไปจนถึงประตูทางเข้า วางมือข้างหนึ่งลงบนลูกบิด และก่อนที่จะหมุนเปิดประตู เขาก็หันกลับมาอีกครั้ง "เซนเซย์...ผมไม่มีวันยอมให้อภัยแน่ครับ"

ไม่รอคำตอบรับ ร่างของมาเอดะหายวับไปหลังประตูบานนั้นอย่างรวดเร็ว

ชิราคาวะ โทชิอากินั่งอยู่ตรงนั้นอีกราวสิบนาที สายตาจับจ้องอยู่กับบานประตูทางเข้าที่ปิดสนิท

--------ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ การพบพานและการลาจากล้วนเป็นกฎของจักรวาล ทุกสิ่งย่อมแตกสลาย พลัดพรากจากไปไม่วันใดก็วันหนึ่ง และเถ้าธุลีเหล่านั้น ก็อาจได้กลับมาพบเจอกันในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่งเช่นกัน

--------แต่ในฐานะพ่อแล้ว คาสึกิ...พ่อผิดต่อลูกเหลือเกิน...

 

-to be continued on 2nd day-

Comment

Comment:

Tweet

โอ๊ย เราชอบความเชื่อมโยงแบบนี้ค่ะ!
กำลังรอให้ใครซักคนเขียนเรื่องประมาณนี้ออกมาเลย
(คิดไว้เองประมาณนึงแต่ท้อจริงๆเพราะต้องใช้รายละเอียดเยอะไป๕๕)

คุณพ่อที่ทำโครงการนี้ด้วยความไม่เต็มใจก็เศร้าอยู่แล้ว
เห็นลูกคนอื่นตายไปก็ต้องมีโมเมนท์เศร้าๆบ้างล่ะ U _ U)
อาจจะมีหลายครั้งที่คิดขึ้นมาว่า ถ้าเกิดเป็นลูกของเราเองล่ะ รึเปล่านะ?
แล้วพอเกิดขึ้นจริงๆเนี่ยมัน โอ๊ย T _ T)<3

เราชอบคุณพ่อที่มีความเย็นชาแบบนักวิทยาศาสตร์มากเลยค่ะ
ทั้งจากตรรกะที่ใช้ รูปแบบความเชื่อ เป็นเหตุเป็นผลหมดเลย
แล้วก็สังเกตว่า คุณพ่อดูจะภูมิใจกับวิธีเลี้ยงคาสึกิคุงของตัวเองมาก
แต่สุดท้ายก็รักลูกเหมือนพ่อทั่วไป ทั้งหมดนั้นมันเท่มากเลยล่ะ

และที่เท่ที่สุดก็คงเป็นคาสึกิที่โตมาโดยมีคุณพ่อแบบนี้นี่แหละ
ออกมาทั้งฉลาดแล้วก็จิตใจดี<3 (ปลื้ม<33)

จนรู้สึกว่าพอเขาจากไปแล้ว ในแง่เนื้อเรื่อง ไม่น่าจะมีใครพังระบบได้เลยค่ะ T _ T)

#2 By k n o c t u a on 2012-12-22 22:12

ฉันขอโทษ ฉันจิ้นมาเอดะ*คุณพ่อ กับ มาเอดะ*คาสึกิ
//โดนตร่อย
นี่มันเฉลยเรื่องงงงงง พ่อคาสึกิเป็นคนคิดระบบBR //ช็อกวววว์
ฉันชอบช่วงท้ายด้วยนะ ที่พูดถึงทุกสิ่งที่แตกสลายและจะกลับมาพบเจอกัน มันเป็นทั้งวิทย์และจิตวิญญาณ และโชคชะตา เป็นประเด็นที่ฉันชอบอยู่แล้ว พอเอามาใส่เลยรู้สึกดีกับตรงนี้จัง

#1 By W on 2012-12-16 18:00