devil's trill*

ท่านเคยรู้สึกเศร้าบ้างไหม แน่นอนว่าคงไม่มีใครตอบปฏิเสธคำถามนี้ได้ ใครบ้างในโลกที่ไม่เคยพบพานกับความเศร้า ใครบ้างในโลกที่ประสบแต่ความสุขสำราญไร้ซึ่งอุปสรรคตลอดชีวิต...ไม่มี คนเราเมื่อถือกำเนิดแล้วย่อมต้องพบกับความเศร้า ไม่ว่าจะเป็นความเศร้าจากการลาจาก ความเศร้าจากความผิดหวัง หรือแม้กระทั่งความเศร้าจากการมีชีวิตอยู่ ความเศร้าเหล่านั้นทำให้คนเราเป็นทุกข์ทั้งกายและใจ จนบางครั้งความเศร้าได้แปรเปลี่ยนเป็นบาดแผลฝังลึกที่ยากต่อการเยียวยา หากแต่ความเศร้านั้นก็มิได้อุบัติขึ้นในโลกอย่างไร้เหตุผล ท่านลองตรองดูว่า หากคนเราไม่รู้จักความเศร้าเสียแล้ว ความสุขซึ่งทำให้คนเรารู้สึกปีติยินดีนั้นจะมีความหมายอันใดเล่า เหตุเพราะคนเราไม่สามารถรับรู้ถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่งได้หากไม่มีสิ่งที่ตรงข้ามกัน เช่นเดียวกับที่เราคงไม่อาจรู้ได้ว่าความสว่างเป็นอย่างไรหากไม่รู้จักความมืดในยามค่ำคืน

เมื่อพบกับความเศร้า เราย่อมรู้สึกว่าปัญหาของตนนั้นใหญ่มโหฬารเสียยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดในโลกและคงไม่มีสิ่งใดช่วยบรรเทาความเศร้าในยามนั้นให้หมดลงไปได้ แต่ลองพิจารณาดู ความเศร้าเกิดขึ้นกับปุถุชนเป็นธรรมดาโลก ในยามที่ความเศร้าเกิดขึ้นในชีวิตของเรา ยังมีเพื่อนร่วมโลกอีกหลายแสนหลายล้านคนมิใช่หรือที่เศร้าไปพร้อมกันกับตัวเรา เป็นเช่นนั้นแล้ว ปัญหาของคนเพียงหนึ่งคนจะใหญ่คับฟ้าไม่มีทางแก้ไขได้อย่างไร

หากรู้แน่ชัดแล้วว่าความเศร้าไม่มีประโยชน์ใดกับตัวท่าน รังแต่จะก่อให้เกิดผลเสียทั้งต่อสุขภาพจิตของตัวเองและครอบครัว ผลเสียต่อกิจการงานทั้งหลายที่สมควรจะดำเนินไปอย่างราบรื่นแต่กลับต้องพินาศเพียงเพราะความเศร้าของท่านทำให้ท่านไม่มีจิตตั้งมั่นจดจ่ออยู่กับการงาน รู้เช่นนี้แล้วท่านจะคงความเศร้าไว้อยู่กับตัวด้วยเหตุใดเล่า ความเศร้าที่ทำร้ายตัวท่านมิได้ทำให้ดวงตะวันโผล่พ้นขอบฟ้าทางทิศตะวันตก หรือมิได้มีผลทำให้น้ำตกไหลจากที่ต่ำขึ้นที่สูงเลย แม้ท่านเศร้าโลกก็ยังคงหมุน และทุกสรรพสิ่งย่อมต้องดำเนินชีวิตไปตามครรลองของตนอย่างปกติ

พรุ่งนี้จะฝนตก อากาศไม่ดี หรือมีแดดส่อง ท่านไม่อาจรู้ได้เลย แม้ว่าวันนี้จะมีเมฆครึ้ม แต่พรุ่งนี้ฟ้าก็อาจสว่างปลอดโปร่งได้ วันเวลาในชีวิตยังเหลือรออยู่อีกยาวนานนัก จะเก็บเอาความเศร้าไว้เศร้าในวันพรุ่งนี้ยังคงไม่สาย

แต่วันนี้ท่านไม่มีเหตุผลใดเลยที่จะต้องเศร้า

★★★

ต้อนรับเดือนใหม่ด้วยเรียงความโลกอุดมคติที่เขียนส่งอาจารย์ละกันค่ะ (^^)
อาจารย์สั่งมาตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว แล้วอีนี่ก็ไม่ทำมานั่งปั่นเอาคืนวันพฤหัส
กว่าจะเสร็จนี่ก็ตีหนึ่งครึ่ง ส่งทันแบบฉิวเฉียดเลย (หัวเราะ)

เรื่องนี้ก็ได้แรงบันดาลใจมาจากบทกลอน "พรุ่งนี้ฉันจะเศร้า" จากหนังสือเมล็ดพันธุ์แห่งปรีชาญาณ
ซึ่งเราคิดว่ามันเป็นกลอนที่ดีมากๆเลยล่ะ

แต่ก็อย่างว่า...เขียนตอนดึกๆสมองมันก็ไม่ค่อยแล่นเท่าไหร่
แล้วก็เขียนไป เล่นเอ็มไปด้วย (หัวเราะ) ไม่ค่อยดีเท่าที่คิดหรอกนะ
เรื่องพวกการใช้คำหรือโวหาร กลวิธีการเขียนนี่ก็ยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย
ภาษาไทยนี่มันยากกกกกกกกกก~

ไว้เจอกันเอนทรีต่อไปล่ะน้า~