devil's trill*

NOTE : ตอนต่อของ BLOOD TESTAMENT
แต่ไม่จำเป็นต้องไปอ่านก็ได้ เพราะไม่มีผลกับการอ่าน GNARITAS

เพื่อน คืออะไรกันแน่?

ฉันนั่งครุ่นคิดแต่เรื่องนี้ในขณะที่ดวงตาจ้องมองร่างไร้วิญญาณของเพื่อนอย่างเหม่อลอย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วจนน่าเวียนหัว ถึงแม้ว่าฉันจะคุ้นชินกับการฆ่าและกลิ่นเลือด แต่เมื่อศพที่อยู่ตรงหน้านี้เคยเป็นเพื่อนของฉันมาก่อนเมื่อตอนยังมีชีวิตอยู่ มันก็ทำให้ฉันอดที่จะรู้สึกผิดเล็กๆอยู่ในใจไม่ได้

ร่างของเธอกลายเป็นซากเละเทะ ชิ้นส่วนของร่างกายกระจัดกระจายอยู่บนพื้นที่เกรอะกรังไปด้วยเลือด ฉันจำได้ว่าใบหน้าของเธอสะสวย รูปร่างสูงเพรียว แต่ตอนนี้ทุกสิ่งกลับกลายเป็นอดีตด้วยฝีมือของฉัน

ฉันฆ่าเธอ...ฉันฆ่าเพื่อนของตัวเอง

เพื่อน คืออะไรกันแน่?

จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่แน่ใจ

คนเราจะมีเพื่อนสักคนเอาไว้เพื่ออะไร นอกจากจะทำงานด้วยกัน เรียนหนังสือด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน คุยเล่นด้วยกันแล้ว จะมีกิจกรรมอะไรอย่างอื่นให้ทำได้อีกล่ะ

ฉันเริ่มเคลือบแคลงใจมานานแล้วว่า มิตรภาพที่เรามีให้กันนั้นเป็นของแท้มั้ย แล้วมิตรภาพของแท้ล่ะ...มันเป็นยังไง ลองคิดดูง่ายๆว่า ถ้าฉันต้องไปต่างประเทศซักปีนึง พอกลับมาแล้วเพื่อนๆยังคงจะรู้สึกสนิทสนมกับฉันเหมือนเดิมรึเปล่า จะยังคงมีเรื่องให้คุยเล่นหัวกันเหมือนก่อนรึเปล่า แล้วถ้าฉันต้องย้ายโรงเรียนออกไปเดี๋ยวนี้ เครื่องแบบที่แตกต่างกันทำให้ฉันดูผิดแปลกจากเพื่อนคนอื่นในกลุ่ม แล้วมิตรภาพของเราล่ะ...จะยังคงเหมือนเดิมมั้ย?

คนเราจะมีความผูกพันกับคนอื่นไปทำไมกัน ทั้งที่เมื่อถึงเวลาหนึ่ง เราก็ต้องแยกจากกันไปตามทางของตัวเอง มนุษย์เราย่อมมีความต้องการผลประโยชน์ที่เรียกว่า ความเห็นแก่ตัว อยู่ในจิตสำนึก วันหนึ่งเมื่อเราพ้นรั้วโรงเรียนออกไปใช้ชีวิตอยู่ในสังคมแห่งความเป็นจริงที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน มิตรภาพในอดีตจะสามารถช่วยอะไรได้ หากเราสองคนต้องอยู่ในสถานะของการเป็นคู่แข่ง ใส่เครื่องแบบของบริษัทคนละแห่งกัน เพราะว่าคนเรามักตัดสินกันเองจากภาพที่มองเห็นภายนอก ดังนั้น แม้ว่าจะอ้างเหตุผลถึงความเป็นเพื่อนรึอะไรก็ตามแต่ แต่รูปลักษณ์ภายนอกที่แสดงออกมาก็ย่อมเป็นสิ่งที่น่าเชื่อถือกว่านามธรรมที่กล่าวลอยๆออกมาจากปาก

มิตรภาพกลายเป็นสิ่งจอมปลอมสำหรับฉันไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ฉันคิดอยู่เสมอว่าคนเราเกิดมาเพื่อมีชีวิตอยู่ และตายไปตัวคนเดียว สิ่งที่มี สิ่งที่ทำ สิ่งที่เคยได้รับเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ย่อมต้องสลายหายไปพร้อมกับร่างกายที่เน่าเปื่อยผุพังกลับสู่ดิน เพื่อนก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่เราบังเอิญได้พบเจอเพราะโชคชะตา สักวันโชคชะตานั้นก็จะพรากเราออกจากกัน จะเสียน้ำตาให้กันไปทำไมเมื่อเราทุกคนย่อมได้พบกับเพื่อนใหม่ เลือกที่จะเก็บความทรงจำเก่าๆเอาไว้หรือโยนมันทิ้งไป พบแล้วก็จาก เป็นวัฏจักรเช่นนี้ไปเรื่อยๆ เป็นวงกลมที่ไม่มีวันสิ้นสุดไปจนกว่าเราจะหลุดพ้นออกจากโลกใบนี้ เช่นนั้นแล้ว ความทรงจำมีประโยชน์หรือ? ถ้าหากเราต้องพบกันอีกครั้งในฐานะที่ไม่ใช่เพื่อน

หากว่าคนเราสนิทกันมากเกินไป มิตรภาพนั้นก็คงไม่ยั่งยืน เพราะเรามีการตอบสนองต่อสิ่งที่ไม่รู้มากกว่าสิ่งที่เข้าใจได้ทะลุปรุโปร่ง เรากลัวในสิ่งไม่รู้ เกลียดในสิ่งที่พิสูจน์ไม่ได้ และหลงรักในความน่าค้นหาของอีกฝ่าย ถ้าเราได้สัมผัสความลับของอีกฝ่ายจนหมดสิ้นแล้ว ก็เหมือนกับผีเสื้อที่ดูดน้ำหวานจากดอกไม้จนอิ่มหนำสำราญ ยิ่งน้ำหวานหมดเร็วเท่าไหร่ ผีเสื้อก็ยิ่งบินหนีออกจากดอกไม้เร็วเท่านั้น แล้วคนที่เป็นเพื่อนกันล่ะ? เพียงแค่มองหน้าก็รู้ได้ถึงความคิด มีประโยชน์อะไรหากสิ่งนั้นทำให้มิตรภาพหมดความน่าเชื่อถือ

ร่างไร้วิญญาณตรงหน้าก็เคยเป็นเพื่อนของฉัน กลุ่มหกคนของเรารักใคร่สนิทสนมกันมาตั้งแต่อยู่ชั้นอนุบาล แต่ตอนนี้ฉันกับเธอก็อยู่คนละโลกกันแล้ว เธอจากไปในอีกสถานที่หนึ่งที่ฉันรู้จักเพียงครึ่งเดียว และคงเก็บเอาความเคียดแค้นตามไปกับวิญญาณของเธอด้วยอย่างแน่นอน

มิตรภาพนั้นช่างเป็นสิ่งที่สั่นคลอนได้ง่ายดายเหลือเกิน ความไม่พอใจของคนเราสามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคนไม่เว้นแม้แต่ว่าคนคนนั้นคือเพื่อน หากสนใจมองแต่ข้อเสีย เราก็จะพบแต่ข้อเสียของคนคนนั้น เมื่อไหร่ที่เราสนใจมองแต่ข้อเสียของเพื่อน นั่นหมายความว่าความเป็นเพื่อนได้ยุติลงแล้ว เพราะเราเลือกที่จะมองคนคนหนึ่งให้เลวร้ายแทนที่จะมองเขาในรูปลักษณ์ของนางฟ้า เช่นเดียวกับฉัน ที่ความรักและความเชื่อมั่นในมิตรภาพพังทลายลงไปต่อหน้าเมื่อฉันได้ค้นพบสิ่งเลวร้ายมากมายในตัวเพื่อนจนฉันแทบไม่คิดเลยว่า คนเราหนึ่งคนจะสามารถมีสิ่งร้ายกาจซ่อนอยู่ในตัวเองได้มากมายขนาดนั้น

คนเราล้วนมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ไม่มีสิ่งใดมากกว่าสิ่งใด ทุกอย่างเท่าเทียมกันเพราะมนุษย์เราตัดสินกันเองไม่ได้ สุดแล้วแต่ว่าเราจะเลือกมองในมุมมองไหนก็เท่านั้น

สุดท้ายฉันก็ยังคงไม่เข้าใจถึงเรื่องของโชคชะตาบนโลกใบนี้ ไม่เข้าใจว่าแท้จริงแล้วคนเราจะผูกพันกันไปเพื่ออะไร เกิดมาเพื่อมีชีวิตอยู่ รู้จักเพื่อนร่วมโลกแต่เพียงผิวเผิน นั่นก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ เมื่อถึงวันที่เราต้องจากโลกนี้ไป จะได้ไม่มีใครต้องเสียน้ำตา ไม่ต้องรู้สึกเศร้าโศก เพราะทุกสิ่งในโลกยังคงดำเนินต่อไปอย่างปกติสุข แม้ว่าคนเราจะจากไปมากมายเพียงใด แต่สิ่งมีชีวิตที่เกิดขึ้นมาใหม่ในโลกก็มีอีกมากมายเช่นกัน โลกไม่เคยเสียน้ำตาให้กับมนุษย์ เพราะทุกสิ่งเป็นสมดุลของธรรมชาติจวบจนถึงวันที่โลกนี้แตกดับไป

ฉันมองเข้าไปในเบ้าตาว่างเปล่าของร่างไร้วิญญาณนั้น แล้วก็รู้สึกได้ว่าน้ำตาอุ่นๆรินไหลลงมาข้างแก้ม

แท้จริงแล้ว เพื่อน คืออะไรกันแน่?

-THE END-

เหนื่อย...ขี้เกียจพูดล่ะ สำนวนห่วยลงไปเยอะ
(ฟิคหรือบทความปรัชญาวะเนี่ย?)
เขียนเพราะว่าเบื่อ เซ็ง และใช้อารมณ์ส่วนตัวในการเขียน
ไม่ได้บอกให้เชื่อตามที่เขียน เพราะตัวเองไม่ได้มีความคิดแบบนี้
และไม่ได้บอกให้ตอบคำถาม เพราะแต่ละคนต่างคิดแต่ละแบบ

ช่วงนี้เราอารมณ์เสียบ่อยเพราะบางทีเจอสิ่งไม่พึงประสงค์
แต่คนปกติทักเราได้นะจ๊ะ จะหงุดหงิดเฉพาะบางเรื่องเท่านั้นเอง ^^

PS เดธโน้ต(ใกล้)จบแล้ว ไม่สปอยล์ล่ะนะ เอาเพลงประกอบหนังไปฟังแทน
>>DOWNLOAD DANI CAFIFORNIA<<
(ถ้าเข้าห้องไลท์ในเว็บหลักก็จะได้ยินเพลงนี้อ้ะจ้ะ)